Łosoś wędzony na zimno a na gorąco: różnice, smak, zastosowanie

Pod nazwą „łosoś wędzony” kryją się dwa produkty, które łączy tylko ryba. Różni je temperatura dymu, tekstura, trwałość i to, co z nimi zrobisz w kuchni.

Wędzenie na zimno

Filet jest najpierw solony (na sucho lub w solance), a potem wędzony w dymie o temperaturze poniżej 30°C przez wiele godzin. Mięso pozostaje surowe w środku, jedwabiste i półprzezroczyste. Tnie się je w cienkie płaty. Smak: delikatny, lekko słony, z subtelnym dymem.

Nasz łosoś wędzony na zimno to filet ok. 300 g, pakowany próżniowo, do krojenia samemu lub podawany w całości na desce.

Wędzenie na gorąco

Dym ma 60–90°C, więc ryba jednocześnie się wędzi i piecze. Mięso jest ścięte, kruche, rozpada się na płatki. Smak: pełniejszy, bardziej dymny, mniej słony. U nas w dwóch postaciach: dzwonki ok. 400 g i ogony ok. 300 g, tańsze, z tym samym mięsem.

Który do czego

Trwałość i przechowywanie

Na zimno: do 14 dni w zamkniętej próżni, 3 dni po otwarciu. Na gorąco: do 10 dni, 2–3 dni po otwarciu. Oba można mrozić. Łosoś na zimno jest produktem surowym, więc kobiety w ciąży i osoby o obniżonej odporności powinny wybierać wersję na gorąco.

Więcej zasad w poradniku jak przechowywać ryby wędzone.